Hans de Wit

Prof. dr. J.H.W. de Wit (1946) is chemicus en gepromoveerd (1975) aan de universiteit van Utrecht. Van 1985 tot 1996 werkte hij als voltijd hoogleraar Corrosietechnologie en Elektrochemie aan de TU Delft en parallel daaraan als zelfstandig corrosieconsultant. Van 1996 tot 2002 bekleedde hij de functie van Chief Technology Officer bij Hoogovens/Corus en van 2002 tot 2005 was hij lid van de Raad van Bestuur van TNO, en president commissaris van TNO bedrijven en NMI. Van 1996 tot heden is hij als deeltijdhoogleraar Corrosietechnologie en Elektrochemie verbonden aan de TU Delft. Hij gaat in juli 2011 met emeritaat. Sinds 2005 is hij daarnaast ook actief als zelfstandig innovatie- en corrosieconsultant en houdt hij zich bezig met duurzame energie. Dit deed hij onder meer als lid van het Platform Ketenefficiency van Regieorgaan Energietransitie, als voorzitter van de werkgroep Procesintensificatie in de chemische procesindustrie, als vicevoorzitter van de Energie Advies Commissie van het ministerie economische zaken, en als voorzitter van de commissie,die het KNAW-rapport ”Duurzaamheid duurt het langst” uitbracht. Ook was hij voorzitter van de adviescommissie duurzame  energie onderzoek voor de ministers Plasterk en van der Hoeven. Hij is voorzitter van de Nederlandse Research Club (CTO’s  en directeuren R&D van NL) en lid van de Raad van Deskundigen van het Nederlands Metrologisch Instituut.  De Wit is auteur van 400 wetenschappelijke publicaties en promotor van 50 proefschriften op het gebied van de corrosietechnologie en coatings. Verder bekleedde hij diverse (inter)nationale management functies; zo was hij voorzitter van de Koninklijke Nederlandse Chemische Vereniging, president van zowel de European Industrial Research Management Association als  de International Corrosion Council, en lid van de Commissie Technologie van VNO-NCW. Sinds 2010 is hij voorzitter van het Dagelijks Bestuur van de SHT.

Hans Vernooij

Na zijn studie Werktuigbouw aan de TU Delft (1964) was Hans Vernooij twee jaar als officier in dienst bij de Koninklijke Marine. Zijn professionele loopbaan startte in 1966 in de brouwerij van Heineken ‘s-Hertogenbosch, vanwaar hij in 1969 over ging naar de Philips Licht Divisie. Hij werkte twee jaar als plantmanager Licht in Barranquilla Colombia en vier jaar in Sao Paulo Brasil (Lichtfabriek en Office for Industrial Coordination). Na terugkeer in Eindhoven in 1978 volgde een periode binnen de Halfgeleider Groep van de Componenten Divisie en in 1980 de overstap naar de Consumer Electronics Divisie. Als lid van het Management Team was hij verantwoordelijk voor TV-Innovatie en – Productie in Europa en later voor de CE Overzee Business activiteiten. In 1989 keerde hij terug naar de Licht Divisie, als lid van de Board van de Licht Divisie, waar hij tot zijn pensioen verantwoordelijk was voor de Philips Lampen activiteiten.

Saskia Blom

Saskia Blom is geboren in Delft en opgegroeid in de regio Eindhoven. Zij verbleef 3 jaar in Varese (Italië) waar zij op de Scuola Europea eindexamen deed in de richting Latijn en Wiskunde. Daarna studeerde Saskia Bouwkunde aan de Technische Universiteit in Delft met als afstudeerrichting Architectuur en Bouwtechniek. Na haar studie woonde ze 8 jaar op verschillende plaatsen in de VS en werkte ze o.a. met zonnecellen. Sinds haar terugkeer in Nederland was ze onder meer actief in het Weverijmuseum in Geldrop. In 2000 startte ze haar eigen bedrijf The Changing Factor voor de coaching en training van technische professionals. De geschiedenis van de techniek en de centrale rol van techniek in de ontwikkeling van de maatschappij hebben altijd haar belangstelling gehad. Tevens is ze een actief lid van het Koninklijk Instituut van Ingenieurs (KIVI NIRIA).

Herman de Boon

Ir. ing. Herman de Boon (1946) studeerde Werktuigbouwkunde (cum laude) en Organisatiekunde aam de Universiteit van Twente, alwaar hij in 1974 cum laude afstudeerde met een onderscheiding in business wiskunde.  Van 1970-1975 werkte hij als medewerker van de vakgroep Productie Organisatie en Logistiek aan de Universiteit Twente. Daarna werkte hij 30 jaar lang op het hoogte management niveau in de internationale agro-food industrie. Hij was onder meer directielid van Bloemenveiling Aalsmeer (1975 – 1980), directievoorzitter van Bloemenveiling Westland (1980 – 1989), hoofddirectielid en voorzitter van de hoofddirectie van Koninklijke Cebeco Groep (1989 – 2002). In 1987 kreeg de heer De Boon de NCD prijs voor excellent ondernemerschap. Vanaf 2002 vervult hij diverse bestuurlijke en toezichthoudende functies in private, publieke en publiek/private organisatie op het gebied van agribusiness, internationale handel en gezondheidszorg.

Reinder van Duinen

Dr R.J. van Duinen (1940) studeerde Experimentele Natuurkunde aan de Rijksuniversiteit van Groningen, waar hij in 1968 promoveerde op een proefschrift over elektronenverstrooiing. In dat jaar werd hij aangesteld bij de onderzoeksgroep op het gebied van Ruimteonderzoek waar hij zich bezig hield met de ontwikkeling van wetenschappelijke instrumenten voor waarnemingen in het Ultraviolet en Infrarood. Later werd hij benoemd tot groepsleider en tot Principal Investigator voor de internationale infrarood satelliet IRAS. In 1982 verliet hij Groningen voor een betrekking bij Fokker als directeur van de afdeling Ruimtevaart. In 1988 werd hij benoemd in de Raad van Bestuur van Fokker NV verantwoordelijk voor de ontwikkeling en productie. Hij was van 1995 tot 2002 voorzitter van het algemeen bestuur van de Nederlandse Organisatie voor Wetenschappelijk Onderzoek (NWO) en van 2000 tot 2006 president van de European Science Foundation te Straatsburg. In zijn loopbaan heeft van Duinen vele bestuurs- en adviesfuncties vervuld, aanvankelijk vooral in wetenschappelijke kringen en later in het bedrijfsleven. Thans is hij actief als adviseur voor overheid en bedrijfsleven en als bestuurder.

Martin Schuurmans

Martin Schuurmans (1946, PhD TU/e in 1971) was de eerste 20 jaren van zijn loopbaan fysicus en wetenschapper. Hij ging naar Philips in 1968 om daar later hoofd van de groep experimentele en theoretische fysica te worden in het Philips Natuurkundig Laboratorium van Eindhoven in Nederland. Van 1985-91 was hij hoogleraar vaste stof fysica aan de TU/Delft.

In 1991 werd hij manager van onderzoek en innovatie. Van 1991-994 was hij hoofd van het vaste stof onderzoek in het Philips Laboratorium van Briarcliff in New York, USA. Van 1995-2000 was hij directievoorzitter van het Philips Natuurkundig Laboratorium en vicevoorzitter van Philips Research wereldwijd. Hij heeft deelgenomen aan de voorbereiding van de High Tech Campus van Eindhoven en heeft open innovatie sterk ondersteund. He richtte ook het Philips Research Laboratorium in Shanghai, China op. Van 2000-2002 was hij CEO van het Centrum voor Fabricage Technologie van Philips. In die periode was hij ook hoogleraar Innovatie Management aan de TU/e.

Van 2002 tot aan zijn pensioen van Philips was hij als lid van de raad van bestuur van Philips Health Care (Boston, USA) verantwoordelijk voor de Innovatie en Industrie en heeft hij de Philips Neusoft JV voor Medische Apparatuur in Shenyang China opgericht. In 2005 heeft hij de Sino-Dutch Biomedical School of Information Engineering (BMIE) in Shenyang, China opgericht. In 2006/7 heeft hij in China gewoond en was de Decaan van BMIE. Vanaf september 2008 is hij de bestuursvoorzitter van EIT, het Europese Instituut voor Innovatie en Technologie.

Homepage

Michiel Westermann

Michiel Westermann is in 1981 afgestudeerd als mijnbouwkundig ingenieur (petroleum winning) aan de Technische Universiteit in Delft. In 1983 behaalde hij zijn Master of Business Administration aan INSEAD, Fontainebleau. Daarvoor was hij werkzaam bij de firma Schlumberger (wire line services) in Kameroen en Angola (1981 - 1982).

Michiel was een van de oprichters, mede-eigenaar en directeur van Pink Elephant, een bedrijf dat gespecialiseerd is in het complete operationele management van informatie systemen. Pink Elephant is nu een onderdeel van het beursgenoteerde Pink Roccade (het vroegere Roccade). Pink Elephant is in 1993 aan Roccade verkocht. Van 1993 tot april 1998 maakte Michiel deel uit van de directie van Roccade, tegenwoordig PinkRoccade, in 2005 verkocht aan Getronics, tegenwoordig KPN.

Van oktober 1998 tot april 2002 was hij algemeen directeur van Twinning Holding B.V., de eerste ICT incubator in Nederland. Van 2002 tot heden is hij actief als adviseur en ondernemer voornamelijk in de gezondheidszorg. Sinds eind 2004 is hij directeur van Motek Medical en van Motek Entertainment. Motek Medical ontwikkelt oa hard- en software voor revalidatie doeleinden. Motek Entertainment is oa co-producent vande televisieseries “Sprookjesboom” en “Cafe de Wereld”. Hij is lid van de Raad van Commissarissen van Berenschot en van NEDAP, en lid van de Raad van Toezicht van SIDN (Stichting Internet Domein registratie Nederland).

Homepage 2010 CV Michiel C Westermann.pdf

Harry Lintsen

Harry Lintsen (1949) is emeritus hoogleraar Techniekgeschiedenis van de Technische Universiteit Eindhoven (TU/e). Lintsen studeerde natuurkunde aan de TU/e en schreef een proefschrift over de geschiedenis van het ingenieursberoep in Nederland. Na zijn promotie in 1980 startte hij met een groep onderzoekers een programma over de geschiedenis van de techniek in Nederland in de 19de en 20ste eeuw. De bedoeling was om de Nederlandse geschiedenis te herschrijven vanuit een technisch-maatschappelijk perspectief. Het onderzoek resulteerde in twee boekenseries (in totaal dertien delen). Een samenvatting is gepubliceerd in het publieksboek Made in Holland. Een techniekgeschiedenis van Nederland (1800-2000).

Momenteel leidt Lintsen een onderzoek naar de geschiedenis van Nederland maar dan vanuit het perspectief van duurzaamheid. Verder houdt hij zich bezig met de Nederlandse kennisinfrastructuur in de twintigste eeuw en verricht hij onderzoek naar de geschiedenis van TNO, polymeren, katalyse en dergelijke.

Lintsen is medeoprichter van de Stichting Historie der Techniek. Hij is lid van de Koninklijke Nederlandse Akademie van Wetenschappen (KNAW) en erelid van het KIVI NIRIA (Koninklijk Instituut Van Ingenieurs).